NL/ENG
on one page | previous | 1 2 3 4 ... 40 | next
Niet de rug op.
Niet de rug op.

Niet de rug op.

10 Januari 2013

30. Ik word 30 dit jaar. Nog 5 maand te gaan. En toch. Het is begonnen. Ik ben in de war.

Er slingert een envelop rond in huis. Al zo'n tweetal weken. Een envolop met daarop "Live to Travel". Graag, eigenlijk. En dan plots: wakker worden met boekjes over AFRIKA. Zuid Afrika. Zimbabwe. Kenia. Namibië. Goeiemorgen! "Dertig dit jaar, je mag kiezen naar waar we gaan." Ik ben er al drie jaar over bezig: op m'n dertigste wil ik richting de olifanten trekken. Ik heb het getroffen met Bert!

Bij voorkeur een werkvakantie. In een groot reservaat en meehelpen aan het beschermen en rehabiliteren van zo'n park. Met als voornaamste doelstelling om de balans te herstellen door de natuur (of mens) een handje te helpen. Meer niet. Of toch: olifanten en als het kan, collega Big 5, zien.

"Wildlife Volunteer Programmes", ze zijn vlot te vinden. Ze zijn allemaal op zoek naar helpende handen om de bedreigde diersoorten en reservaten te beschermen. Dat er een projectkost voor de vrijwilliger aan vast hangt is logisch.

Maar toch, er zijn twijfels. Welk project selecteer je? En Waar? Thailand? Of toch Afrika? Olifanten en andere (al dan niet Big 5) dieren, en tegelijkertijd het gebrek aan bescherming en fondsen is op heel wat plaatsen te vinden. Maar als je verder zoekt is het aantal - voor mij - waardevolle projecten een stuk lager. Olifanten verzorgen om een half uur later op z'n rug te kruipen is niet echt waar ik op zoek naar ben. En toch zijn de meeste projecten daarop voorzien. Het onderhouden van toeristische oorden, waar je een olifant zonder dierentuinhekken kan zien. En aanraken. En op de rug zitten. Het lot van deze dieren is dan wel veel beter af dan de olifanten gebruikt bij het boomkappen of bedelen in Thailand, maar toch: ik ben al tevreden te weten dat ergens-in-het-park een olifant of 10 het goed stelt, ik hoef de rug niet op. Maar die projecten vind je niet zo makkelijk. Het zijn er ook veel minder. Ze zijn onbekender. En waarschijnlijk niet meer haalbaar in 2013. Damn.

Dus slaat de twijfel toe. Kunnen we het geld van vlucht en projectkost niet beter gewoon storten in de hoop dat er lokale mensen bij betrokken worden? Is dat op lange termijn niet waardevoller? Werkgelegenheid en respect voor de dieren ter plaatse creëren, in plaats van toeristische westerlingen erbij inschakelen? En waarom olifanten? En waarom zo ver? Kunnen we niet beter bij een lokale (Europa will do?!) organisatie, of bio boer, een handje toesteken? Of bij iets kleinschaligs. Dus zocht ik verder. En kwam ik uit bij een bio boerderij in ‘t Noorden. Een mee-werk/leefplaats waar je gedurende één of meer weken, tegen kost en inwoon, helpt op de boerderij. 8 koeien van een oud Noors ras en een kleine imkerij,...  Of bij een vrouw die verwaarloosde ezels opvangt in Hongarije. Meer niet. Maar waardevol, en met een voetafdruk die een pak lager is.

Maar... dan mis ik de olifanten. Waar ik al drie jaar over bezig ben. Ik ben (graag) in de war.


Photo: rescued street-begging & logging elephants - Sangduen "Lek" Chailert - Asia Elepant Foundation

on one page | previous | 1 2 3 4 ... 40 | next